Herkes, hayatında en az bir kez, yardıma ihtiyacı olan bir sevdiğine bakacak ve aynı soruyu soracaktır: “Yardım etmeye hazırım Tanrı’m, ama ya bi’şeye ihtiyacı yoksa?”
Bize yakın olanlara her zaman yardım edemediğimiz doğrudur. Nedeni, hangi parçamızı vereceğimizi bilemememiz, ya da daha çok, vermek istediğimiz parçamızın istenmemesidir. Bu yüzden birlikte yaşadığımız insanların bizden kaçtıklarını bilsek de onları yine de sevebiliriz. Onları tamamen, ama tam olarak anlamadan, sevebiliriz...

…Amacım, kimseyi üzüp hayatından bezdirmek değil. Ben sadece “hayatında ne yapmak istiyorsun?” sorusuna kesin bi’ cevabı olmayan biriyim. Olsa da nasıl bişey olurdu kesinlikle bilmiyorum.

Hayatımı harcadığımı söylüyorlar, ama hayat zaten insanın elinde tuttuğu bişey değil ki harcasın.

Sorumsuz ve umursamaz yanlış kelimeler. Ben sadece her şeyi akışına bırakmış bezginin tekiyim.

Mezarıma kadar olan hayatımı ezbere bilmektense, bi’ sonraki dakika ne olacağını kestirememek hayatı daha yaşanılır kılıyor.

Çünkü daha kendimi bile bulamamışken, nasıl bi’ hayat yaşayacağımı bulmak hiç de mantıklı değil.

sevgiye layık olmak ne demek??